Dit

Is een foto van het 11e lieveheersbeestje dat ik heb aangetroffen op station Diemen zuid

.

Ik heb er 23 geteld. En dat allemaal op één dag…

Laatst

Voor het eerst pannekoeken gebakken.

Het was wel gezellig.

Ha

Wie heet er nou Herbert?

Lunch met Piet “Pietje” Parkiet

Nieuw werk ofzoiets.

Piet bestelde pasta pesto. Gewoon, omdat het kon.
Pasta pesto had hij leren eten tijdens een trip naar Italie.
In het vliegtuig mocht hij van de stewardess, wiens naam Donatella Anneke was, kiezen uit een broodje kaas en pasta pesto. Kaas kende hij al, en Piet was toentertijd nogal avontuurlijk ingesteld, dus dat was snel gekozen.
Ik vroeg hem waarom hij de prei had laten staan (door de ober in een apart bakje gedaan nadat Piet “Prei apart graag” had gezegd).
Omdat hij daar een schurfthekel aan had gekregen, prei.
Vroeger was hij verzot op de prei-gehaktschotels van zijn oma, totdat hij proefde hoe smakeloos prei was als je er te veel van at. Niet te vergelijken met teveel chocolade of teveel koekjes of andere dingen met te ervoor.
Prei was gewoon een heel ander verhaal. Ik nam het aan (just take it for granted, zei Piet, soms slingerde hij er opeens een Engels zinnetje tussen, gek, want op de basisschool was z’n Engels nog heel belabberd.)
Prei, een groente waarmee je hem dood kon knuppelen.
Waarom had hij dan alsnog “Prei apart graag” gezegd?
Gewoon, net zoiets als slagroom apart bij de chocomel. Andere mensen kunnen dan een hap slagroom nemen, en in dit geval dus een hap prei. Daar dacht hij in dit soort gevallen graag aan, andere mensen.
Hij vertelde over een ontmoeting met Gianluca Vialli, voormalig topvoetballer bij clubs als Chelsea en Juventus, die tegenwoordig in het vastgoed zit en enkele nachtclubs beheert. Vialli stond altijd bekend als de man met de kale knikker (hij droeg geen petjes, hij was trots op de biljartbal), maar had tegenwoordig een toupet op.
“Waarom Gianluca, waarom?” had hij uitgeroepen.
“Nou,” zei Gianluca, “nou,”
Toen wist de oude spits het niet meer en kreeg hij het te kwaad.
De gewezen vedette barstte in tranen uit.
Later zou hij vertellen dat kwade tongen hadden rondgebazuind dat hij, Gianluca Vialli, aan een levensbedreigende ziekte zou lijden en daarom was gestopt met voetballen.
Piet Parkiet huurde hij daarom ook in om die kwade tongen een lesje te leren.
“Het is oké,” had Parkiet gezegd. “Het is oké.”
Hij liet Vialli vervolgens zien waarmee hij allemaal werkte.
Een zeis, vrij extreem, maar hij deed nou eenmaal aan extreme gevallen “als het moet”. Een boksring en een vlindermes, waar hij de jeugd van het August Allebéplein in Amsterdam Slotervaart vaak mee in de weer zag. Hun vingervlugheid was een grote inspiratiebron.
En natuurlijk een ouderwets pistool waar hij snel en simpel mee kon vuren.
Parkiet vroeg wat Vialli prefereerde.
Avontuurlijke spits als hij was, koos Vialli voor het vlindermes.
Parkiet nipte van z’n thee, black tea uit Italiaans Israel, en zei met een glimlachje (later gekopieerd door onder andere Ludo Sanders), dat hij dat wel had verwacht.
Vervolgens liet hij Vialli foto’s zien van Koos Alberts; de man naar wie “De Koos Albertsmethode versie 2.1” vernoemd zou worden (iets met remmen doorsnijden of iets dergelijks), want dat kon natuurlijk ook.
Vrij veilig (wat hij niet bedoelde als boodschap naar de jeugd, met seks had hij namelijk niks te maken, nee, vrij veilig als in dat het vrij veilig was aangezien remmen doorsnijden in een paar minuten gepiept was en er bijna altijd sprake zou zijn van een eigen schuld dikke bultkwestie).
Vialli begon zichtbaar te twijfelen. Terwijl hij over z’n ringbaard aaide (echte Italianen horen eigenlijk clean cut te zijn zoals in oude Italiaanse films, vond Parkiet, maar dat terzijde) schoot Parkiet hem te hulp.
“Ik weet het goed gemaakt.
Ik weet dat je de zeis mooi vind. Ik weet dat je bijnaam vroeger De Zeis was.
Je was dodelijk. Killersinstinct had je.
De zeis mag je houden Gianluca, de zeis mag je houden.
Bloed is een fijn iets, dat ben ik met je eens.
Als je vijand straks aan het bloeden is, zal je in je vuistje kunnen lachen. Een fijn iets.
Niets is echter zo fijn als het geluid van piepende banden en een auto tegen een boom, Gianluca.
En niets is zo fijn om te weten dat de vijand nalatig is geweest. Dat hij beter zijn auto had moeten inspecteren. Hij zal zichzelf op z’n kop slaan als hij wordt ontvangen door Lucifer.”

Ik zat aandachtig te luisteren naar Parkiet, die nipte van z’n black tea (hij nam z’n eigen thee mee naar cafés en bestelde slechts heet water, on the house…hop, daar ging die weer, weer zo’n Engels zinnetje, moest hij waarschijnlijk hebben opgepikt tijdens één van zijn vele internationale trips). De ober bracht ondertussen manden vol Lotuskoekjes, Parkiet’s favoriet.
“Hoe is het afgelopen met Vialli en Gullit?” vroeg ik, in de veronderstelling dat Gullit de vijand was (Gullit die ooit sierlijk met dreads en een snor rondliep, maar tegenwoordig films kijkt in één van Amsterdams massabioscopen).
Parkiet nam een grote slok en begon te glimlachen.
“Het was Gullit niet, ouwe seniel die je bent. Het was…”

Wie was het en hoe liep het af?
Volgende keer meer.

Hier wat plaatjes van Vialli.

Vialli in betere tijden

Vialli, ook buiten het veld goedlachs

Vialli, begin van het verval

Beeld van Parkiet

Nazomergasten

The Great Tim Arts bedacht dat het tof zou zijn als een stel mensen hun favoriete Youtubefragmenten bespreken. Tuba Gezer, Andy Leenen, Dion Verbeek en Paul Rikken gingen me voor. Deze week ben ik het.
Klik

PS. Er zijn een paar meesterlijke gebeurtenissen die het niet hebben gehaald, zoals de video hieronder. Een klassieker.

Ik zag een tijd geleden met Alex een paar jongens bij het Centraal Station die dit hele gebeuren nog eens dunnetjes over deden. Met een extra twist, wel. Zij zaten dan op de trapleuning, zodat ze daar van af konden glijden als coole gasten in coole films uit de jaren 80/90. Simpele homevideocamera en clippen maar.
We vergaten ze te vragen hoe ze heten en of ze al een manager hadden.

Van

M’n 11e tot m’n 12e ontving ik elke week een hostie
De priester maakte me wijs dat het net snoeppapier was
Maar ook daar was ik niet gek op.

Kalkoenen met brillen

Wie kent ze niet?

Het idee erachter was leuk.

D’r

Was een tijd dat Busta Rhymes een gezellige jongen was.

Hier bijvoorbeeld. Die vent had nog leuke mutsen op. Goedlachs ook.

Nu is ‘t alleen nog maar een hinderlijke wildebras. Een dolle stier.

Nu

M’n baard weg is (het klereding had z’n beste tijd gehad, bakkebaarden zijn er nog wel) heb ik wat weg van een baby Andre Hazes. Met mooiere ogen weliswaar, wat me weer op een dinosauruskind doet lijken.

Ik weet het niet

Maar ik dacht er gisteren over om een personage het volgende te laten zeggen:
“Ik ben in een graag-verliefd-worden-fase. Elke vrouw die ik aankijk verandert in goud.”

(Het is dan een mannelijk personage dat het zegt, ik ben niet zo heel goed in vrouwelijke. Eigenlijk vond ik het best een leuke zin, maar ik zou ‘m zelf nooit normaal m’n mond uit kunnen krijgen)