Archive for april, 2008

Vandaag op het menu

april 29, 2008

Beste gulzigaards/liefhebbers,

Het is een tijdje stil geweest wat betreft de recepten. Van een kennis, wiens naam ik niet zal noemen, kreeg ik hevige (desondanks opbouwende) kritiek te verduren. Niet iedereen zou zich luxerij als sushi of tacos kunnen veroorloven, daarom deze keer een wat simpeler gerecht:

Creamcrackers met chocolaedepasta.

Benodigdheden:
– Bord
– Mes
– Creamcrackers
– Chocolaedepasta (“ae” is toegevoegd voor de rijkere medemens, moet denken aan m’n sponsors)

Chocolaedepasta is een gerecht dat bestaat uit chocolae, melk, en vaak ook hazelnoten. Het staat bekend om zijn meestal donkerbruine kleur, hoogstwaarschijnlijk door de chocolae. Je hebt tegenwoordig ook een andere variant:

Duopasta. Duo is Italiaans voor duo (met z’n tweeën). Het houdt in dat er twee soorten pasti met elkaar gemengd zijn. Choco gemengd met pinda of witte choco. Ooit besloot iemand dat alleen melkchocolaedepasta saai is, dus besloot ‘ie te experimenteren en maakte ‘ie duopasta. De bijdehanteling werkte onder anderen met witte chocolade in pasta vorm. Het resultaat was verdomd lekker. Omdat vandaag een speciale dag is (een nieuw menuutje) koos ik voor deze feestelijke duopasta, van de gigant Duo Penotti.

Zo ziet een pot duo penotti er van binnen uit:

Sommigen van jullie zullen je wel afvragen: waarom geen pindakaas?(wat voor een vraag is dat?) Het antwoord is simpel. Ik ben pindakaas helemaal zat momenteel. Je hebt je hele leven pindakaas gegeten, dan lust je ook wel eens iets anders. En jam is gewoon niet zo tof, niet aan beginnen jam.

Dus, een klodder chocolaedepasta:

Probeer niet te veel af te wijken van deze klodder; ietsje meer of ietsje minder kan natuurlijk altijd, maar maak het niet bont.
Klodder is overigens een beetje een viezig woord, maar ik kan nu effe niets anders bedenken. In eerste instantie dacht ik aan “een veeg”, maar ook dat is niet zo netjes.

Crackers behoeven, neem ik aan, geen uitleg. In het begin had je gewoon crackers. Deze zijn vierkant met ronde randjes. Ze smaken licht romig, en heten daarom cream crackers.

Buitenkant van een cream cracker:

Binnenkant van een cream cracker:

(Let op dat je deze kant straks insmeert, anders gaat het geheid mis!)

Er kleeft één nadeel aan creamcrackers en crackers in het algemeen:

Kruimels. Gebruik daarom een bord.

Een mes is waardevol. Nu heb je weleens van die mensen die hun cracker of whatever afbreken en vervolgens in de pot met pasta proberen te dompelen. Zonder mes. Niet alleen is dat niet hygienisch, het is gewoon niet optimaal genieten. Het is ontzettend vulgair.
Als je een mes gebruikt kan je de chocopasta gladjes uitsmeren en heb je als resultaat een waar visueel spektakel. Het oog wil ook wat. Het kost misschien wat meer tijd, maar tijd is iets wat je moet doen.

Niet zo:

Maar zo:

Lekker glad.


Een nadeel aan het eten van dit, is dat een chocoduim vaak onvermijdelijk is. Het is nog steeds zoeken naar de juiste techniek om chocoduimen te voorkomen. Ik zal jullie hiervan op de hoogte houden.

Een prettige afwisseling is om bovenop de ingesmeerde cracker nóg een cracker te doen, iets wat het koekjeseffect nog groter maakt (van die koekjes met een laag chocola ertussen, red.). Ook vermindert het de kans op chocoduimen. Ik noem het ook wel “een dubbeltje”.

Tip: probeer vooral niet “slim” te doen door in één keer meerdere crackers in te smeren. Ik snap best dat het vermoeiend is om elke keer nadat je er één hebt gegeten een nieuwe in te smeren, maar chocopasta is een speciaal iets dat vers moet blijven. Dus: cracker pakken, deksel van pot afhalen, mes in hand nemen, klodder pasta. Vervolgens deksel weer op pot, en dan insmeren. Last, but not least, genieten.

Genieten

Dan nog effe iets over pindakaas. Dingen van Vroeger zijn cool, maar op een gegeven moment moet je “Fuck you, Vroeger. Ik leef nu.” kunnen zeggen. Schuif de peanutbutter aan de kant, choco is currently cooler by far.


Fuck you, pindakaas.

Oja, eet vooral niet teveel van dit gerecht. Dan kan het namelijk al heel snel z’n waarde verliezen.

Smakelijk eten!

Advertenties

Vannacht

april 26, 2008

heb ik gedroomd dat ik met twee andere mensen (Sara van Gennip uit mijn klas, en m’n boy Wouter van Couwelaar, die ik al ken sinds de middelbare) een theaterruimte ging opknappen en dat we begonnen met een verfblik verven met schoonmaakmiddel. Van Ajax. Maar toen ging het feestje niet door omdat er een ander leuk feestje was in de theaterzaal die inmiddels af was. Sara was inmiddels veranderd in een Indiaas joch van een jaar of zes met een legerjas. Ik heb nog nooit een Joods meisje zien veranderen in een Indiaas joch met een legerjas, probeerde me er altijd iets bij voor te stellen maar dit ging gewoon heel snel. Sprak ook keurig Nederlands. Een uurtje later werd de jongen een Moluks meisje en toen een uur later weer Sara die om half één ’s nachts de trein naar Utrecht terug moest hebben. Wat er met Wouter was gebeurd wist ik niet, zeker ergens op het feestje, het was heel groot daar, veel mensen. En er waren heel veel planten ook, dansende schildpadden enzo. Maar het bleef jammer van het verven omdat we de mooiste verfkwasten hadden gekocht die we ons konden voorstellen. Zo eentje dat ik me ook echt een kunstenaar kon voelen. Nouja, als troost was er op het feestje wel bubbeltjesplastic waar ik me uren lang aan tegoed kon doen.

(oké, dat laatste is verzonnen, maar ik heb wel bubbeltjesplastic in mijn kamer, van een onlangs binnengekomen envelop. Er zijn denk ik nog iets van 134 bubbeltjes die ik open moet knallen.)

Hier nog een foto van de inmiddels legendarische bijna-scheer-sessie:

Kunst

april 26, 2008

“Vogel op dak”

Later meer.

Het geheim der geheimen

april 26, 2008

Of nou ja, wat een geheim en een wonderlijk iets had moeten blijven, maar nu verpest is door de boys en de girls van de NS. Ik was m’n leven lang in de veronderstelling dat ze in één of andere hoofdtrein een soort geheime ruimte hadden (ergens onderin de trein, als een soort koffertje met dubbele bodem) waar een heel klein mannetje zat dat verantwoordelijk was voor het regelen van de omroepberichten in de trein. Dat ‘ie een heel arsenaal aan stemmetjes beschikbaar had en uitermate nauwkeurig besliste welk stemmetje voor welke trein in te zetten.
Maar toen maakte ik laatst dé anticlimax mee (zie foto).

… het is alleen maar één of ander sukkelig deurtje met een slotje erop en wat radio-achtige dingen erin. De eerste keer dat ik dat meemaakte (nu drie weken geleden) werden de berichten omgeroepen door een stewardess achtige vrouw uit de Wehkamp, en durfde ik geen foto te maken. Was ook veel te geschokt. Vervolgens heb ik twee weken lang lopen zoeken naar deze geheime deur, en uiteindelijk was het afgelopen woensdag raak. Nouja, het is wel weer tof dat je je best moet doen om het deurtje te spotten, dat geeft het nog een geheim iets achtigs. Maar het is toch een beetje net als dat iemand naar van die seksreclametjes kijkt en besluit een keertje te bellen, en dat het dan uiteindelijk gewoon huisvrouwtjes blijken te zijn doordat je een pannetje hoort sissen op de achtergrond.

Je zal maar een jochie zijn van een jaar of zes dat zijn moeder smeekt om een keer mee te maken hoe de omroepberichten in De Trein worden geregeld. Dat jullie vervolgens met z’n tweetjes een brieffie schrijven naar de NS, en een maand later antwoord krijgen dat het mag. Dat je het geheim der geheimen te zien krijgt. Dat je je vervolgens in je mooiste jochie-van-zes-kleding hijst (om je speciaal te voelen), je tegen je moeder zegt dat ze het fototoestel moet thuislaten omdat het geheim is. Dat jullie dan, eenmaal in de trein, wachten totdat de NS-medewerker jullie de geheime onderingang in sleurt, maar dat je in plaats daarvan gewoon te zien krijgt hoe hij/zij een lullig deurtje opent en daaruit een microfoon van twee euro haalt waardoor ze roept: “Het volgende station is Utrecht Centraal. Deze intercity zal verder reizen in de richting Maastricht en Heerlen”.
Daar sta je dan in je mooiste jochie-van-zes-kleding. Je huilt een beetje, maar je moeder belooft je een grote zak zoethoutstaafjes van de Jamin in de Hoog Catharijne, om je zoet te houden. Toch huil je nog effe door. De medepassagiers kijken je bezorgd en verbaasd aan, maar je zet je koudste, hardste blik op, want zij begrijpen je niet. Onnozelingen.

Laatste uurtje heeft geslagen?

april 23, 2008

Ik sta op het punt een belangrijke beslissing te nemen. Ik heb nu al vier weken een baard die maar geen baard wil zijn. Blijft maar hangen in het sikje-stadium. Ik heb gesprekken met hem gevoerd, “Groei sneller”, maar ja baarden schijnen het tof te vinden om eigenwijs te zijn. Ten opzichte van zijn broertje, die volgens mij een half jaar geleden stierf (r.i.p.) heeft ‘ie iets meer succes, vier mensen hebben ‘m opgemerkt, waar het er vorige keer tweeenhalf waren. Ben er nog niet helemaal uit, de clean babyface is namelijk mateloos populair, die duld geen baardo’s. Hmm.

Het mes roept

Meneertje Schuim popelt

Hmm een moeilijke beslissing, moet er effe over nadenken.
In de tussentijd vertel ik een verhaaltje. Het heet “De wraak van de teringsnor”. Het begint met “Er was eens…” maar dat moet je er nu even bijdenken, het is nu namelijk bijna twee uur ‘s nachts. Ok, komt ‘ie.

Jannez had jaren lang centjes gespaard voor een echte snor en had ‘m nu eindelijk. Op straat kreeg ‘ie complimenten, niet van de minsten. Simone Kleinsma, Jak D’Ancona, Bulletje en Ivo Niehe. Dieuwertje Blok niet te vergeten. Ze wilden er allemaal aan voelen. Kolonel Dutroux gaf ‘m een aai over z’n bol. Willeke van Ammelrooy deed ‘m een doos bonbons kado, van Guylian, van die zeevruchtfiguurtjes. Uit België, tjonge jonge. Bertus Witjes wou ‘m zelfs leren dansen. Zelfs een paar benen met een snor knikte goedkeurend. De jongen genoot met volle teugen maar kon niet wachten tot ‘ie thuis was, zodat ‘ie kon hangen met de snor.

Het was er zo één:

Eenmaal thuis nestelden de jongen en de snor zich op de bank en zette de tv aan. Hij was net van plan te genieten van Leontien Ruiters en Hans van der Togt, toen de snor plotseling uitriep: “Dit is nep man. Ik wil wat anders zien.” Hij besloot de snor zijn zin te geven en zapte verder, naar Sam Sam, jeweetwel die ene met die gozer en die twee vrouwen waarvan één blond is. De snor genoot, hij leek zelfs te glunderen. De twee hadden schik.
“Hé Jannez, bak een ei voor me.” Jannez besloot een eitje te bakken voor de snor, het deed hem deugd om de Harige Haareenheid te zien smikkelen. Soms smakte en kreunde laatstgenoemde zelfs, zoveel geniet ‘ie ervan. Zo ging het maar door en door, ware het niet dat de snor op een gegeven niet één, niet twee, niet drie, nee, maar liefst zevenentwintig eieren per dag eiste. Allemaal met spek. De arme Jannez werd boos. “Eten kannie, maar werreke, ho maar. Da kennie verdorie, da kennie.” Hij was minder van de zeiksnor gaan houden omdat die ‘m steeds meer en meer afsnauwde.
Hij besloot de snor in het aquarium te doen, tussen de vissen. Misschien dat ‘ie daar wat rustiger zou worden. Loekie de goudvis had het verkeerd begrepen en peuzelde de snor op as soon as he dropped in the water. Weg snor. Jannez werd boos. Weg Loekie. Maarrrrr het was te lalalaat. Het kwaad was al geschied, de snor was gone.
Paniek paniek paniek paniek paniek paniek paniek paniek paniek. Het bonnetje had ‘ie al lang niet meer dus teruggaan was geen optie. Hij besloot het maar te proberen zonder de snor. Op straat werd ‘ie uitgelachen, z’n vrienden zongen liedjes over ‘m dat ‘ie zonder snor op een kikker zonder snor leek. Ze hadden best wel gelijk, dus moest ‘ie een nieuwe kopen.
Eenmaal in de nieuwe snorrenwinkel, de ouwe was opgedoekt om mysterieuze redenen, werd ‘ie overrompeld door het aanbod.
Sjeezes, wat een keus. Hij zag zelfs Tatjana Simic, de echte, aan de muur hangen met een snor.
“O, hoi” zei hij.
“Jij bent een leukerd, Jannez” zuchtte ze, “maar je hebt geen snor.” Toen hield ze d’r bek gelijk weer dicht. Hij kon het alleen maar met ‘r eens zijn. De meneer van de snorrenwinkel, een dikkige olijke rauwdouwer, was inmiddels terug op zijn plekketek, achter de toonbank. Maar er viel niet veel te olijken. Het snorrendrama van Jannez was ook bij hem bekend. Hij bekeek de jongen afkeurend. “Wat ben jij een lul, Hannes”. Toen sloeg ‘ie hard op de toonbank.

De jongen moest zich inhouden. Dat de “H” en de “J” dicht bij elkaar liggen, oké, maar een “z” uitspreken als een “s” maakte ‘m laaiend. Hij krrrrrrrde.
De meneer van de snorrenwinkel gaf “Hannes” de prijslijst. Het joch schrok. Toch besloot ‘ie een kansje te wagen. Weliswaar had ‘ie geen centjes meer, maar hij kon wel de lekkerste eieren bakken. Met spek en melk, en uitjes en sjalotjes. Op topdagen konnie zelfs wentelteefjes maken. En pannekoeken, die hij op z’n linkerpink kon ronddraaien. De meneer van de snorrenwinkel bulderde hard. Keihard. “Ik lust geen eieren, gek, ik ben veganist.”

Toen begon de jongen te huilen en hij huilde en hij huilde en hij huilde en hij huilde en hij huilde. Toen ging hij dood in de zee van tranen.

Ok, daar ben ik weer.
Voor de poëten: die laatste zin is niet poetisch/heel diep bedoeld. Het werd gewoon een echte zee en toen ging hij dood want hij kon niet zwemmen. Moraal van het verhaal: snorren doen je pijn.
Ik ben er inmiddels uit en heb besloten de baard nog even te geven, zoiets moet je tijd en vertrouwen schenken. Ik heb er even aan gevoeld, een gebedje gepreveld en een kruisje voor ‘m geslagen. Het ding heeft nog drie weken de tijd. Drie. Tegen iedereen die ik de komende drie weken tegen kom zeg ik: groet niet alleen mij, groet ook de baard. Het is misschien wel de laatste keer dat je ‘m ziet.

Groetjes

Bandnamen

april 22, 2008

Nadat ik eerder de filmmakers blij had gemaakt met allerlei titels voor films, is het ditmaal de beurt aan de muzikanten. Verrassing. Allerlei namen. Maakt opzich niet eens zo zeer uit of je muziek maakt. Je kan ook gewoon een band hebben die geen muziek maakt. Maar dat je jezelf wel gewoon band noemt. Band, op z’n Engels.
Hoe het ook zij, hierbij een lijst met namen. Ik ben er de hele dag mee bezig geweest.

1. No Cheese on my sandwich (Spreekt voor zich hè)
2. Sabatini and the diving ducks (Diving Pinguins kan ook, kiezen geblazen)
3. Band Stiller (Voor muzikanten die zichzelf scherp vinden en van fillems houden)
4. Christopher Waldorf Group (Sjiek. Internationale allure)
5. Dino would never kill Russians (Hippe nazipunk)
6. Jos strikes again (Als je dan succesvol bent betekent het in feite dat het voor de 2e keer is –> “again”, zorgt voor credit)
7. Moeder het spijt me (Kleinkunst, nieuwe Acda en de Munnik)
8. Waldo & de wollige walvis (Waldo. Kom op. Als je dat niet snapt.)
9. Dr. Frankenstein & his wonderful ensemble (Gothic meets klassiek. Orkesten enzo. Klinkt heel vol)
10. Jean Claude and the walking tigers (Liedjes over emotionele tochten op de kale vlakten van Europa)
11. Es tut mir leid (Hardrock voor de Duitse markt)
12. No hablo español (En dan toch liedjes schrijven over Barcelona. Over daar rondfietsen enzo. En op de Ramblas paella eten)
13. Morgen kan ik niet (Nette meisjes met een vleugje straat)
14. Crying legs (Klinkt gewoon heel diep)

En nog een saaie: The Colonelly’s

Kopen mag. Jatten mag ook.
De naam van mijn band is Chironski & The Pancake Boys.

En dit zijn mijn helden. Al ken ik hun muziek niet echt.

Drankspecial

april 22, 2008

Naast appelsap, water en thee, doe ik me ook te goed aan andere wat exotischere dranken. Je kan me bijvoorbeeld blij maken met een pak Taksi (die zwart-blauwe), hoewel dat soms net iets te zoet is. Dan is Capri-sonne, (met een streepje, want zo doen ze dat blijkbaar in Duitsland), toch iets meer mijn smaak. Dat is een soort drank die je, als je het eenmaal hebt geproefd (op je 7e ofzo, dan ben je rijp en ready) steeds meer gaat appreciëren. Met de jaren krijg je ermeer gevoel voor.

Goed, uhm. Ik zag laatst dat er een nieuwe smaak was. Jungle drink. Althans, nieuw voor mij, dus moest ie effe onder de loep genomen worden. Blocnote klaar, pen in de aanslag, voetenbankje, vol verwachting.

Dit wordt misschien wel een intense beleving…

Begon ik nog optimistisch met drinken, na drie slokken trek ik voor de derde keer deze kop. En oke, ik ben best goed in gezichten enzo, maar dit is niet voor de lol. Dit is de zuurste suikerloze zooi die ik ooit van Capri-sonne heb gedronken, een mens raakt hier verontwaardigd van. Snap er geen zak van. Lijkt uit te draaien op een flinke teleurstelling. Scheisse.

Heb je weleens nors gekeken naar een pakje sap? Als je dit spul proeft begrijp je het zo.

Na grondig onderzoek blijkt deze “Jungle Drink” 30% minder suiker te hebben. Oké, er wordt vast gedacht aan kindertjes die te veel suiker gebruiken, daarvoor scoren de Duitsers punten. Maar het blijft niet te zuipen, lijkt mij het belangrijkste bij een drankbeoordeling.
Op de verpakking zie je ook één of ander joch wijzen naar een tempel waar hij heerlijke dranken heeft ontdekt waaronder, zogenaamd, deze. Een verwijzing naar Indiana Jones ofzo. Alsof Indiana Jones z’n naam zou verbinden aan deze lariekoek. Wat een onzin.

Op een schaal van 1 tot biologische appelsap krijgt dit een magere zes. Alleen omdat ik het goed voor heb met m’n “vrienden” van Capri-sonne. Ze willen iets belangrijks betekenen voor de wereld. Eindstand: avond verpest.

Kleine lachende idioot die je bent

Hoe heet dit?

april 20, 2008

Dat je een normale huis, tuin en keuken chitchat met iemand hebt gevoerd, maar dat de gespreksstof op een gegeven moment op is en dat er vervolgens een stilte ontstaat waarop die gene zegt dat ‘ie nog even met die andere gaat praten.

Einde van het gesprek
“Ja, tof hè?”
“Ja, tof”

stilte

“Nou, goed, ik ga nog effe met dingetje babbelen”
“Cool”
“Ik zie je straks”
“Tot straks!”

Ondertussen weten jullie dondersgoed dat er helemaal geen tot straks is. Dat je elkaar hoogstens nog effe groet als je het café slash whatever verlaat. Samen met Esther verzon ik het woord gênance, (op z’n Frans uitgesproken; sjenans). Nouja, zij verzon het, maar ik ga het gebruiken en bekend maken via internet. Alternatieven voor gênance, hét epic moment, zijn welkom.

Ik heb net trouwens minstens tien keer achter elkaar “gênante sjans” gezegd, en weetjewat, het klonk heerlijk.

Ze zijn er weer

april 20, 2008

Welcome back zomervliegjes! We hebben jullie gemist.
Weetjewel, van die vliegjes die nu dan zo ontzettend irritant kunnen zijn. Je slaat wild om je heen als een dronken idioot, maar je zou ze juist moeten verwelkomen (speech!). Die boys zijn de boodschappers van ’t goede nieuws (zon en zo). In de winter snak je naar zo’n beessie.
Als het goed is staat op onderstaande foto een zwerm zomervliegjes. Een goed getraind oog moet er minstens drie, vier (het zijn er eigenlijk honderden!) kunnen spotten. Ze zijn wat schuw. Ik als fervent zomervliegjes-spotter heb een tijd gewacht en zag ze vandaag voor het eerst. Een reden om ze op de plaat te zetten, zag m’n kans schoon. Waarschijnlijk zijn deze ook al dood nu (r.i.p.), en komen er nieuwe morgen. Ach, that’s life for a zomervlieg.

Ik, heb zin in een korte broek.

Een vrouw met geld

april 19, 2008

Dit mailtje kreeg ik vanochtend:

“date: Sat, Apr 19, 2008 at 3:27 AM
subject: Your Urgent Reply Needed

Good Day,

I am a financier I am willing to lend out loans with the interest
rate of 4% and with in the amount of $4,000 to $5,000,000 as the loan
offer,I offer loan to all categories of people ,firms, companies, all
kinds of business organizations, private individuals and real estate
investors, I give out loans at very cheap and moderate rates. I am a
certified, registered and legit lender. You can contact me today if you

are interested in getting this loan, contact me for more information
about the loan process, process like the loan terms and conditions and
how the loan will be transferred to you. I need your urgent response if
you are interested. You are to contact me with the below email address

Email:mrsdeborahclarkloans@gmail.com

I hope to hear from you.
Best Regards
Mrs Deborah Clark.”

Wat denken jullie? Moet ik reageren of niet? Deze vrouw heeft waarschijnlijk echt veel geld en ze komt professioneel over. Ze zegt niet voor niets dat ze Certified, registered en legit waarom zou ze daarover jokken? Urgent reply, niet voor niets. Ze wil het. Van mij. Maarja, het is wel een Mrs…maakt het moeilijk om haar uiteindelijk ten huwelijk te vragen, vooral in Amerika. Ze heeft waarschijnlijk echt veel geld. Heel veel. Maar d’r man. Misschien moet ik m’n charmes in de strijd gooien. Ik zal amoureus reageren op haar mail en haar overladen met allerlei complimenten…misschien dat ze dan…dat wij dan…eventueel per mail…en dan in real life…en dan naar Las Vegas…Honolulu ook effetjes…ja misschien…ik hoop het echt…5 miljoen…oei oei oei…

Ik ga nu even nadenken.

Nadenken