Het geheim der geheimen

Of nou ja, wat een geheim en een wonderlijk iets had moeten blijven, maar nu verpest is door de boys en de girls van de NS. Ik was m’n leven lang in de veronderstelling dat ze in één of andere hoofdtrein een soort geheime ruimte hadden (ergens onderin de trein, als een soort koffertje met dubbele bodem) waar een heel klein mannetje zat dat verantwoordelijk was voor het regelen van de omroepberichten in de trein. Dat ‘ie een heel arsenaal aan stemmetjes beschikbaar had en uitermate nauwkeurig besliste welk stemmetje voor welke trein in te zetten.
Maar toen maakte ik laatst dé anticlimax mee (zie foto).

… het is alleen maar één of ander sukkelig deurtje met een slotje erop en wat radio-achtige dingen erin. De eerste keer dat ik dat meemaakte (nu drie weken geleden) werden de berichten omgeroepen door een stewardess achtige vrouw uit de Wehkamp, en durfde ik geen foto te maken. Was ook veel te geschokt. Vervolgens heb ik twee weken lang lopen zoeken naar deze geheime deur, en uiteindelijk was het afgelopen woensdag raak. Nouja, het is wel weer tof dat je je best moet doen om het deurtje te spotten, dat geeft het nog een geheim iets achtigs. Maar het is toch een beetje net als dat iemand naar van die seksreclametjes kijkt en besluit een keertje te bellen, en dat het dan uiteindelijk gewoon huisvrouwtjes blijken te zijn doordat je een pannetje hoort sissen op de achtergrond.

Je zal maar een jochie zijn van een jaar of zes dat zijn moeder smeekt om een keer mee te maken hoe de omroepberichten in De Trein worden geregeld. Dat jullie vervolgens met z’n tweetjes een brieffie schrijven naar de NS, en een maand later antwoord krijgen dat het mag. Dat je het geheim der geheimen te zien krijgt. Dat je je vervolgens in je mooiste jochie-van-zes-kleding hijst (om je speciaal te voelen), je tegen je moeder zegt dat ze het fototoestel moet thuislaten omdat het geheim is. Dat jullie dan, eenmaal in de trein, wachten totdat de NS-medewerker jullie de geheime onderingang in sleurt, maar dat je in plaats daarvan gewoon te zien krijgt hoe hij/zij een lullig deurtje opent en daaruit een microfoon van twee euro haalt waardoor ze roept: “Het volgende station is Utrecht Centraal. Deze intercity zal verder reizen in de richting Maastricht en Heerlen”.
Daar sta je dan in je mooiste jochie-van-zes-kleding. Je huilt een beetje, maar je moeder belooft je een grote zak zoethoutstaafjes van de Jamin in de Hoog Catharijne, om je zoet te houden. Toch huil je nog effe door. De medepassagiers kijken je bezorgd en verbaasd aan, maar je zet je koudste, hardste blik op, want zij begrijpen je niet. Onnozelingen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: