Fotoroman

Er was eens een gozer. Hij was aan het slapen, want dat vond hij weleens lekker, slapen. En dan droomde hij van van alles. Echt leuke dingen wel. Wat? Nou, bijvoorbeeld zuurstokken. In allerlei kleuren, maar dan niet kinderachtig.

Toen opeens schrok hij wakker. “Wat is dit in hemelsnaam”, riep ‘ie uit.

Wat was het geval?
Hij had van een half gekookt ei genachtmerried, en dat vond hij helemaal niet lekker. Halve gekookte eieren. Laat staan hele. Qua eieren deed ‘ie namelijk alleen aan gebakken. En soms, maar dan echt heel soms, geroerd. Maar dan niet met al te veel boter, want daar wordt ‘ie vrij gauw misselijk van. Gekookte waren uit den boze.

Hij probeerde na te gaan waar dat verschrikkelijke beeld nou vandaan kwam. Was het misschien huzarensalade (wat hij zeker twee jaar geleden voor het laatst heeft gegeten)? Daar doen ze weleens halve gekookte eieren bij…
Nee, dat kon het niet zijn.
Was het misschien…dat iemand hem een keer een zacht gekookt ei had genoemd?
Nee, nog nooit had iemand hem een zacht gekookt ei genoemd.
Was het misschien…
Nee, dat was het ook niet.
En gorgonzola at ‘ie ook al niet…
Hij wist het echt niet.

Nee, echt niet.

Waarom waarom waarom waarom waarom ik? Waarom moet dit mij overkomen?
Hij was radeloos. Hij was altijd aardig geweest, en nu dan zo’n nachtmerrie. Dat is echt niet fijn.

Het huilen stond ‘m dan ook nader dan het lachen.

Net toen ‘ie van plan was maar een flink potje uit te gaan huilen, realiseerde hij zich dat er veel ergere dingen op de wereld zijn.
Namelijk: dromen van halve gekookte eieren naast/onder/op/met elkaar

En als dat nog niet erg genoeg was: dromen van halve gekookte kalkoeneieren. Die zijn veel groter en scherper, en dus gevaarlijker.

Dat waren toch wel geruststellende gedachtes, dus besloot ‘ie gewoon weer lekker verder te slapen als een prins die slaapt.

En ze leefden nog lang en gelukkig…

Maar toen schrok ‘ie opeens weer wakker…


Ei-nde.

Eén reactie to “Fotoroman”

  1. Lee van Nel Lee Says:

    Ik geniet verschrikkelijk van je stukjes. Ik moet ze wel stukjes noemen want als ik ze ‘STUKKEN’ noem, want ze zijn gewoon echt geweldig dan lijkt het een persoonsvorm. Zeg ik het goed. Ik geniet en daar gaat het om.
    Ik blijf wachten op meer stukjes.
    Madre.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: