Lunch met Piet “Pietje” Parkiet

Nieuw werk ofzoiets.

Piet bestelde pasta pesto. Gewoon, omdat het kon.
Pasta pesto had hij leren eten tijdens een trip naar Italie.
In het vliegtuig mocht hij van de stewardess, wiens naam Donatella Anneke was, kiezen uit een broodje kaas en pasta pesto. Kaas kende hij al, en Piet was toentertijd nogal avontuurlijk ingesteld, dus dat was snel gekozen.
Ik vroeg hem waarom hij de prei had laten staan (door de ober in een apart bakje gedaan nadat Piet “Prei apart graag” had gezegd).
Omdat hij daar een schurfthekel aan had gekregen, prei.
Vroeger was hij verzot op de prei-gehaktschotels van zijn oma, totdat hij proefde hoe smakeloos prei was als je er te veel van at. Niet te vergelijken met teveel chocolade of teveel koekjes of andere dingen met te ervoor.
Prei was gewoon een heel ander verhaal. Ik nam het aan (just take it for granted, zei Piet, soms slingerde hij er opeens een Engels zinnetje tussen, gek, want op de basisschool was z’n Engels nog heel belabberd.)
Prei, een groente waarmee je hem dood kon knuppelen.
Waarom had hij dan alsnog “Prei apart graag” gezegd?
Gewoon, net zoiets als slagroom apart bij de chocomel. Andere mensen kunnen dan een hap slagroom nemen, en in dit geval dus een hap prei. Daar dacht hij in dit soort gevallen graag aan, andere mensen.
Hij vertelde over een ontmoeting met Gianluca Vialli, voormalig topvoetballer bij clubs als Chelsea en Juventus, die tegenwoordig in het vastgoed zit en enkele nachtclubs beheert. Vialli stond altijd bekend als de man met de kale knikker (hij droeg geen petjes, hij was trots op de biljartbal), maar had tegenwoordig een toupet op.
“Waarom Gianluca, waarom?” had hij uitgeroepen.
“Nou,” zei Gianluca, “nou,”
Toen wist de oude spits het niet meer en kreeg hij het te kwaad.
De gewezen vedette barstte in tranen uit.
Later zou hij vertellen dat kwade tongen hadden rondgebazuind dat hij, Gianluca Vialli, aan een levensbedreigende ziekte zou lijden en daarom was gestopt met voetballen.
Piet Parkiet huurde hij daarom ook in om die kwade tongen een lesje te leren.
“Het is oké,” had Parkiet gezegd. “Het is oké.”
Hij liet Vialli vervolgens zien waarmee hij allemaal werkte.
Een zeis, vrij extreem, maar hij deed nou eenmaal aan extreme gevallen “als het moet”. Een boksring en een vlindermes, waar hij de jeugd van het August Allebéplein in Amsterdam Slotervaart vaak mee in de weer zag. Hun vingervlugheid was een grote inspiratiebron.
En natuurlijk een ouderwets pistool waar hij snel en simpel mee kon vuren.
Parkiet vroeg wat Vialli prefereerde.
Avontuurlijke spits als hij was, koos Vialli voor het vlindermes.
Parkiet nipte van z’n thee, black tea uit Italiaans Israel, en zei met een glimlachje (later gekopieerd door onder andere Ludo Sanders), dat hij dat wel had verwacht.
Vervolgens liet hij Vialli foto’s zien van Koos Alberts; de man naar wie “De Koos Albertsmethode versie 2.1” vernoemd zou worden (iets met remmen doorsnijden of iets dergelijks), want dat kon natuurlijk ook.
Vrij veilig (wat hij niet bedoelde als boodschap naar de jeugd, met seks had hij namelijk niks te maken, nee, vrij veilig als in dat het vrij veilig was aangezien remmen doorsnijden in een paar minuten gepiept was en er bijna altijd sprake zou zijn van een eigen schuld dikke bultkwestie).
Vialli begon zichtbaar te twijfelen. Terwijl hij over z’n ringbaard aaide (echte Italianen horen eigenlijk clean cut te zijn zoals in oude Italiaanse films, vond Parkiet, maar dat terzijde) schoot Parkiet hem te hulp.
“Ik weet het goed gemaakt.
Ik weet dat je de zeis mooi vind. Ik weet dat je bijnaam vroeger De Zeis was.
Je was dodelijk. Killersinstinct had je.
De zeis mag je houden Gianluca, de zeis mag je houden.
Bloed is een fijn iets, dat ben ik met je eens.
Als je vijand straks aan het bloeden is, zal je in je vuistje kunnen lachen. Een fijn iets.
Niets is echter zo fijn als het geluid van piepende banden en een auto tegen een boom, Gianluca.
En niets is zo fijn om te weten dat de vijand nalatig is geweest. Dat hij beter zijn auto had moeten inspecteren. Hij zal zichzelf op z’n kop slaan als hij wordt ontvangen door Lucifer.”

Ik zat aandachtig te luisteren naar Parkiet, die nipte van z’n black tea (hij nam z’n eigen thee mee naar cafés en bestelde slechts heet water, on the house…hop, daar ging die weer, weer zo’n Engels zinnetje, moest hij waarschijnlijk hebben opgepikt tijdens één van zijn vele internationale trips). De ober bracht ondertussen manden vol Lotuskoekjes, Parkiet’s favoriet.
“Hoe is het afgelopen met Vialli en Gullit?” vroeg ik, in de veronderstelling dat Gullit de vijand was (Gullit die ooit sierlijk met dreads en een snor rondliep, maar tegenwoordig films kijkt in één van Amsterdams massabioscopen).
Parkiet nam een grote slok en begon te glimlachen.
“Het was Gullit niet, ouwe seniel die je bent. Het was…”

Wie was het en hoe liep het af?
Volgende keer meer.

Hier wat plaatjes van Vialli.

Vialli in betere tijden

vialli_champions

Vialli, ook buiten het veld goedlachs

gp_dv_270

Vialli, begin van het verval

vialli, begin van het verval

Beeld van Parkiet

pietparkiet

Advertenties

4 Reacties to “Lunch met Piet “Pietje” Parkiet”

  1. djoeke Says:

    hoi,

    door jou kwam ik op het idee dat mensen in rolstoelen niet avontuurlijk kunnen zijn.

    ik hoop niet dat je weet wie ik ben

    (tenminste, je mag wel weten wie ik ben hoor)

    maar gewoon.

    bepaalde dingen.

    ik heb net een heleboel tijd besteed aan het lezen van jouw blogposts

    ik hoop dat je het een vererend iets vind

    dat jouw blog het mikpunt van mijn studie ontwijkend gedrag was.

    nu hou ik er weer mee op

    (niet omdat ik het stom vond)

    tabee

    p.s.

    nu vergeet ik helemaal waarom ik reageerde

    het was min of meer om te zeggen dat ik je schrijverijen (en daarmee jou?) cool vind.

    als ik dat niet had gezegd voelde ik me iemand-die-blogs-leest-van-mensen-die-ze-niet-kent-en-daar-niets-over-zegt

    ik ben niet zo thuis in die wereld.

    vandaar.

    p.s.

  2. chironskiswonderfulworld Says:

    dank je

    ik voel me heel vereerd
    ben er zelfs stil van

    we kennen elkaar niet, maar we hebben een gemeenschappelijke vriend, zag ik net op facebook. zo zit de vork dus in de steel.

    ps ze kunnen best avontuurlijk zijn volgens mij, op z’n minst in hun hoofd
    Joe Speedboot moet ik nog lezen (zit nu ergens op pagina 23), maar daar gebeuren er wel wat dingen met rolstoelen en avonturen heb ik de indruk.

  3. djoeke Says:

    ik zou je eerder

    vlag in top voor jaap en kees kunnen aanraden

    dat zijn avonturen van een jongen met een houten been

    er is ook brand.

    het is een kluitmanboekje van toen er nog geen rolstoelen bestonden

    met de rolstoel hield het avontuur op

    nu voeg ik je toe op facebook

    zo vrij ben ik dan ook wel weer.

  4. Lunch met Piet “Pietje” Parkiet (2) « allerlei gedoe enzo. Says:

    […] met Piet “Pietje” Parkiet (2) By chironskiswonderfulworld Ik las net deel 1 en dacht hé, dat was wel een leuk verhaal. Dus heb ik nu deel 2 geschreven. Misschien wel een wat […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: